از علماى بزرگ آن مىتوان شخصيتهاى ذيل را نام برد : ابو العباس بن سريج شيخ مذهب ( 306 ه . ق ) . ابو اسحاق مروزى ( 340 ه ق ) ، ابو على بن ابو هريره ( 345 ه . ق . ) ، أبو على بندنيجى ( م ، 425 ) قاضى أبو الحسن ماوردى ( 450 ) أبو اسحاق شيرازى ( 476 ه . ق . ) ابو الطيب طبرى ( 450 ه . ق . ) اين طريقه در سده چهارم و پنجم هجرى به اوج شهرت رسيد . امام نووى گفته است : روايت سخنان شافعى و قواعد مذهب و آراى علماى گذشته از سوى عراقيان اغلب از روايت خراسانيان مقبولتر و مطمئن‌تر است . 13 - خراسانيان : فقيهان شافعىمذهبند كه پس از عراقيها به فقه شافعى و نقل اقوال و پيروى از آن مذهب اهتمام داشتند و اين گروه در سده چهارم و پنجم هجرى به اوج شهرت رسيدند و پيشواى اين طريقه امام ابو بكر قفال مروزى ( 417 ه . ق . ) است . از فقهاى نامور اين شاخه امام ابو محمد عبد اللّه بن يوسف پدر امام الحرمين جوينى ، أبو على سنجى ( 430 ) ، محمد بن عبد اللّه مسعودى ( 420 ه . ق . ) و امام ابو على حسين مروزى مشهور به قاضى حسين ( 462 ه . ق . ) است . امام نووى گفته است : خراسانيان غالبا در عمل و پژوهش و استنباط مسائل فقهى و ترتيب ابواب بهتراند . اختلاف عراقيان : هرگاه درباره اختلاف عراقيان گفته شود ، مراد ابو حنيفه و محمد بن عبد الرحمن بن ابى ليلى است .